Parels in de zorg

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooiigheid
Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder

als al die anderen schreeuwen:
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen:
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
I love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan
en vallen
en vallen
en vallen
en OPSTAAN

Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR
(Toon Hermans)

Welkom op mijn website!

Wie ben ik?

Mijn naam is Gerlien Roke,

Lang geleden (in 1995 om heel precies te zijn) begon ik in het noorden des lands (Hoogeveen) met mijn eerste opleiding tot verpleegkundige met als doel: ‘in het ziekenhuis te gaan werken‘.

Wat ik toen nog niet wist, was dat dit slechts het begin zou zijn. Het begin van een liefde voor het vak en een honger naar een leven-lang leren.

Wat ik daar in het hoge noorden al wel leerde was hoe breed, hoe kleurrijk en hoe mooi het vak is. Hoe bijzonder het is om in de meest kwetsbare momenten mensen bij te staan. Hoeveel je kunt betekenen voor een ander.

Mijn eerste parels in de zorg die ik opmerkte begonnen met het warme gevoel wanneer er echt contact was.

Een glimlach van een bewoner waarvan -men- zei dat contact niet meer mogelijk was. De verhalen van bewoners in de ouderenzorg die -dan wel niet meer thuis konden wonen- maar desalniettemin nog vol grappen en wijsheden zaten, soms verstopt onder een dichte mist. De gesprekken met mensen die nog middenin een psychose zaten, of er juist net uitkwamen en werden geconfronteerd met de pijn en schaamte van onze maatschappelijke werkelijkheid. Klederdracht met 10 verschillende lagen die door een infuus moest worden gehaald in mijn eerste stageziekenhuis. Elke laag zorgvuldig en met aandacht behandeld. Elke laag had een betekenis, deed ertoe en was belangrijk. Een mooie synoniem voor de zorg. De vuurvaste slokdarm die ik heb ontwikkeld om nog een koffie naar binnen te gieten onderwijl ik luister naar de mooie reisherinneringen van een vrouw die net haar man is verloren.

Zorg gaat over intermenselijk contact, over mensen echt horen en zien, over verbinding en betekenis. Soms tijdens de praktische uitvoering, soms tijdens een gesprek, soms tijdens een kopje koffie en soms in minder dan een seconde van een acute situatie.

In de zorg leerde ik de parels zien en mijn hart daarvoor te openen. Mijn eerste wens ’te werken in het ziekenhuis‘ werd breder en verplaatste zich naar een algehele fascinatie voor de mens in verbinding, in contact en in gedrag.

De opleidingen die ik later volgde verspreiden naar alle andere delen van het land. Van Deventer, Apeldoorn naar Amsterdam om uiteindelijk in Utrecht terecht te komen. Deze opleidingen maakten dat ik mij naast verpleegkundige ook hogeschool docent, trainer, coach en supervisor mocht noemen.

In elke studie zag ik nieuwe parels en leerde ik hoeveel invloed ikzelf had. Invloed op ontwikkeling, invloed op verandering, invloed op groei en invloed op bloei. Invloed op plezier!

Moed(t) was nodig, moed(t) tot reflectie en mijzelf in de ogen te kijken (ook als het daar niet altijd even fraai was).

Soms kleur te bekennen en uiteindelijk toch mijn eigen parels te zien en te koesteren. Een van die parels was het vermogen om naar buiten te treden. Als supervisor, onderwijsvrouw en verpleegkundige de ander te inspireren, te helpen groeien en op zoek te gaan naar eigen parels om zelf invloed uit te oefen, regie te nemen en leiderschap te tonen.

Beginnend bij jezelf net als ik. Een van de belangrijkste lessen in mijn laatste opleiding was;

‘Je kunt de ander nooit verder brengen dan daar waar jezelf bent geweest’.

Dat sterkte mij om steeds weer een stapje verder te gaan, steeds weer een laagje af te pellen zoals al die lagen klederdracht in mijn eerste stageziekenhuis.

Vanuit deze basis de parels zien bij de ander -bij je zorgvrager of student, je collega’s (ook die van de andere disciplines), je teammanager, je organisatie en de beroepsgroep.

De parels die je werk extra leuk maken, de parels die zorgen dat jij net dat extra beetje voor de ander kan betekenen. Het gebruiken van de invloed die binnen je vermogen ligt.

Jouw invloed is altijd groter dan jezelf denkt.

Medemenselijkheid en verbinding vanuit jezelf met de ander is de sleutel tot alles!

De parels die ik in 28 jaar verpleegkundige, hogeschool docent en supervisor (van MBO tot MSc) heb ervaren komen terug in het boek Leiderschap voor Verpleegkundigen, vanaf februari 2025 te koop.

Waarom parels in de zorg?

Bitter was het nieuws dat ik na een aantal bizarre jaren van;

-reflectie, schrijven, nadenken, luisteren, praten met alle verschillende doelgroepen in de zorg, eigen herinneringen ophalen, sparren met veel verschillende mensen in alle lagen en functies in de zorg (misschien wel jij als zorgverlener), onderzoek, overleg, herschrijven, keuzes maken en opnieuw schrijven-,

het nieuws kreeg voorlopig zelf zorgvrager te zijn.

Mijn plannen voor het geven van veel lessen, trainingen en supervise kwamen voorlopig abrupt tot een einde en maakten plaats voor veldwerk. Aan de frontlinie daar waar de strijd het hevigst is.

Nooit had ik gedacht nu (al) zorgvrager te zijn en te strijden tegen een ziekte die, als ik niet al mijn focus hierop zet mij langzaam opeet. Zoals mijn hematoloog zei, toen ik hem ongelovig aankeek terwijl hij het behandelplan uit de doeken deed;

‘als zorgverlener ben je niet gevrijwaard van ziek worden‘, ergens had ik dat toch misschien gedacht.

Mijn plannen om de parels in de zorg handen, voeten en een gezicht te geven in de vorm van supervisie, onderwijs en trainingen rondom leiderschap leken de ijskast in te gaan. Mijn wens om de verpleegkundige in een zacht licht te zetten door hen te begeleiden in het nemen van leiderschap moesten een andere vorm krijgen.

Want de huidige vorm zou dit jaar niet haalbaar zijn naast mijn ‘veldwerk’.

Wat voor leiderschap-verkondiger van het

‘nemen van eigenregie en het uitvoeren van je eigen invloed’ zou ik zijn.. als ik mijn plannen nu zou laten voor wat het was? en mij willoos en klagend over te leveren aan dat het soms anders gaat.

‘Leiderschap is niet wachten tot de storm voorbij raast, maar gaat om leren dansen in de storm’.

Binnen mijn invloed en vermogen ga ik mijn verhalen en parels in de zorg die ik tegenkom vertellen vanuit mijn rol als zorgvrager.

Anders dan ik had gedacht en gewild.

De zorgverlener die zorgvrager werd.

Niet voor altijd maar wel voor nu.

Foto’s Peter Lous